"Θυμάσαι που με ρώτησες που θα μου άρεσε να ζήσω, στην εξοχή ή στην πόλη;"
"Και εσύ είπες..."
"Και εγώ είπα οτι θα ήθελα να ζήσω και στην εξοχή και στην πόλη;"
Ο Μπάντι έγνεψε ναι.
"Και εσύ", συνέχισα με ξαφνική έξαψη, "έβαλες τα γέλια και είπες ότι ήμουν ο κλασικός τύπος της νευρωτικής και ότι η ερώτηση που μου έκανες ανήκε στο ερωτηματολόγιο του μαθήματος της ψυχολογίας;"
Το χαμόγελο του Μπάντι έσβησε.
"Λοιπόν, είχες δίκιο. Είμαι νευρωτική. Δε θα μπορούσα ποτέ να εγκατασταθώ ούτε στην πόλη ούτε στην εξοχή."
"Μπορείς να μείνεις κάπου ενδιάμεσα" πρότεινε πρόθυμα ο Μπάντι. "Έτσι θα μπορούσες να πηγαίνεις άλλοτε στην πόλη και άλλοτε στην εξοχή."
"Τότε που βρίσκεται η νεύρωση;"
Ο Μπάντι δεν απάντησε.
"Λοιπόν;" ξαναρώτησα ενώ σκεφτόμουν : Δεν είναι σωστό να καλοπιάνεις τους αρρώστους, είναι το χειρότερο πράγμα γι'αυτούς, τους κάνει κουρέλι.
"Πουθενά" είπε ο Μπάντι με άχρωμη και ήρεμη φωνή.
"Νευρωτική, χα!" . Άφησα να μου ξεφύγει ένα περιφρονητικό γέλιο. "Αν νευρωτική θα πει να θέλεις την ίδια στιγμή δυο πράγματα που αλληλοαποκλείονται, τότε μάλιστα, είμαι νευρωτική. Και θα πετάω συνέχει ανάμεσα σ'αυτές τις αλληλοαποκλειόμενες καταστάσεις σε όλη μου τη ζωή"
Ο Μπάντι έβαλε το χέρι του πάνω στο δικό μου.
"Άσε με να πετάξω μαζί σου"
Bell Jar - Sylvia Plath
Μπορείς να βρεις αυτό το βιβλίο εδώ- και στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου
