"Είπα : "Για το Θεό σου, Ρεμί, μας βάζεις συνέχεια σε μπελάδες. Γιατί δεν τ'αφήνεις; Τι 'ναι αυτή η μανία που σ'έχει πιάσει να κλέβεις συνέχεια;"
"Ο κόσμος μου χρωστάει μερικά πράγματα, αυτό 'ναι όλο. Δεν θα διδάξεις εσύ στο γέρο μαέστρο καινούριους ρυθμούς. Αν συνεχίσεις να μου μιλάς κατ' αυτόν τον τρόπο, θ' αρχίσω να σε λέωΝτοστιόφσκι".
Ο Ρεμί ήταν ακριβώς σα μικρό παιδί. Σε κάποια στιγμή στο παρελθόν του, τη μοναχική εποχή που 'ταν μαθητής στη Γαλλία, του είχαν στερήσει τα πάντα, οι θετοί του γονείς τον έκλεισαν σε κολέγια και τον παράτησαν εκεί, τον κακομεταχειρίζονταν και τον έδιωχναν απ΄το ένα σχολείο στο άλλο, περιπλανιόταν τη νύχτα στους δρόμους της Γαλλίας, και επινοούσε κατάρες ξεκινώντας από το παιδιάστικο απόθεμα του σε λέξεις. Του μπήκε στο κεφάλι να πάρει πίσω ό,τι έχασε, δεν υπήρχε τέλος στη χασούρα του, και αυτό θα το έσερνε πίσω του για πάντα."
